PAWLAK, STANISŁAW - ur. 25 X w Gnieźnie jako syn robotnika Stanisława i Barbary z Gronów, brat - Józefa. Studia muzyczne rozpoczął w 1903 u E. Jahnkego w Poznaniu, następnie kontynuował je w latach 1906-08 w królewskiej akademii. muzycznej w Monachium u L. Volinhalsa, a w latach 1909-10 w konserwatorium w Dreźnie u H. Petriego, a w 1911 u R. Zeilera w Berlinie. Od 1912 do 1914 był koncertmistrzem orkiestry Teatru Polskiego w Poznaniu. W czasie I wojny światowej służył w armii niemieckiej. W 1918 zorganizował i prowadził orkiestrę 4 p. p. w Gnieźnie.
    W latach 1919-53, z przerwą w okresie II wojny światowej, był koncertmistrzem orkiestry Opery Poznańskiej (w latach 1931-39 Miejskiej orkiestry Symfonicznej). Równocześnie uczył gry na skrzypcach: w 1920 w Poznańskim Konserwatorium Muzycznym W. Brzostowskiego, w latach 1921-24 w Państwowym Konserwatorium Muzycznym, a w  latach 1926-39 w Wlkp. Szkole Muzycznej w Poznaniu. Okres okupacji niemieckiej spędził w Poznaniu; udzielał prywatnie lekcji gry na skrzypcach i z zakresu teorii muzyki. Od 1945 poza pracą w Operze uczył w Państwowej Szkole Umuzykalnienia. Zmarł 17 IX 1955 w Poznaniu. Ożeniony (1920) z Wiktorią z Saasów, miał synów: Jerzego (ur. 1922), Antoniego (ur. 1926) i Witolda (ur. 1929).
    Występował jako solista w licznych koncertach symfonicznych i popularnych oraz w Polskim Radio, a także w zespołach kameralnych (m. in. zorganizował w 1921 Kwartet Wlkp.). Grę jego cechowała romantyczna interpretacja utworów, głęboki, śpiewny ton i brawurowe staccato. Znany był z mistrzowskiego wykonania dzieł H. Wieniawskiego i P. Czajkowskiego, grał na zabytkowych skrzypcach M. Groblicza.
    Tekst: Wielkopolski Słownik Biograficzny, PWN, 1981, Danuta Pawlak.

Urząd Miejski w Gnieźnie

Realizacja: IDcom-web.pl

Zdjęcia: Jerzy Andrzejewski oraz Archiwum UM