NOWODWORSKI, DOBROGOST - pochodził z mazowieckiej gałęzi Nałęczów osiadłych w Nowym Dworze n. Narwią i Leżenicach n. Radomką. Urodzony przed połową XIV w., w 1360 uzyskał (najpewniej w Padwie) doktorat dekretów. W latach 1368-74 pełnił funkcję kanclerza księcia mazowieckiego Siemowita III, jednocześnie osiągnął szereg godności kościelnych w Królestwie: od 1367 był proboszczem, a od 1375 - dziekanem kapituły krakowskiej, miał też kanonię gnieźnieńską, był wreszcie kapelanem Ludwika Węgierskiego, w imieniu którego posłował do Rzymu, gdzie referował papieżowi plany chrystianizacji Litwy.
    W 1382, po śmierci Janusza Suchywilka, wybrany został abpem gnieźnieńskim. Wyborowi sprzeciwił się jednak król Ludwik Węgierski, obawiając się najpewniej zbyt silnych wpływów w Polsce stronnika Siemowita Mazowieckiego. Gdy udawał się do Rzymu po zatwierdzenie papieskie, został uwięziony w Treviso. Po rychłej śmierci króla otrzymał od papieża w 1384 biskupstwo poznańskie, został też na szereg lat kolektorem danin papieskich na Polskę. Wszedł w bliskie stosunki z królową Jadwigą, która w 1385 zapisała mu i jego bratankom znaczne sumy na Międzyrzeczu i Kościanie. Spore długi u Nowodworskiego miał też w 1386 książę Władysław Opolczyk.
    Po wyborze Jagiełły na tron polski uczestniczył w jego chrzcie i koronacji, a w 1387 posłował od króla do Rzymu, gdzie uzyskał uznanie papieskie dla Jagiełły. W 1388 organizował biskupstwo wileńskie. Wybrany ponownie w 1388 na stolicę gnieźnieńską, nie uzyskał zatwierdzenia papieskiego. W 1389 prowadził rokowania z ramienia króla z Krzyżakami jego zasługi przyczyniły się najpewniej do nastawienia przez Jagiełłę królewskiego Zbąszynia i Kębłowa bratankom, których potomkowie, utrzymawszy się w tych miastach, wzięli od nich potem nazwiska Zbąskich i Kębłowskich. W 1394  uzyskał wreszcie arcybiskupstwo gnieźnieńskie, dzięki poparciu króla, wobec którego ponowił z tej okazji złożoną już podczas koronacji przysięgę wierności. W rządach archidiecezją zapisał się głównie zwołaniem synodu prowincjonalnego w Łęczycy (1400). Zmarł 14 IX 1401 (nie zaś 1402) w Chełmie n. Nerem, pochowany został w Gnieźnie.
    Tekst: Wielkopolski Słownik Biograficzny, PWN, 1981, Antoni Gąsiorowski.

Urząd Miejski w Gnieźnie

Realizacja: IDcom-web.pl

Zdjęcia: Jerzy Andrzejewski oraz Archiwum UM