GEMBICKI, KRZYSZTOF - był synem Jana, podczaszego poznańskiego i Katarzyny Cieleckiej. Od 15 roku życia dworzanin królewski, otrzymał w 1623 starostwo stawiszyńskie. W 1625 studiował w Bolonii. W 1632 uzyskał starostwo gnieźnieńskie, w 1634 został burgrabią krakowskim i podczaszym poznańskim, a w kwietniu 1636 podstolim koronnym, w 1638 stolnikiem koronnym, a potem krajczym koronnym, w 1653 kasztelanem gnieźnieńskim. Pod koniec życia objął stanowisko wojewody inowrocławskiego. W 1633/34 brał udział w wojnie moskiewskiej i tureckiej.
    Odgrywał ważną rolę polityczną po śmierci Władysława IV. m. in. podpisał uniwersał do szlachty na konwokacji w 1648, w czasie elekcji popierał Jana Kazimierza. W służbie tegoż króla odbywał poselstwa do Siedmiogrodu i na Wołoszczyzny (1653), zabiegając, aby te kraje utrzymać w sojuszu z Polską. Równolegle z karierą polityczną wzrastała jego zamożność. Obok wymienionych starostw dzierżawił dobra legnickie w ziemi sandomierskiej, dobra Konary, Podgórzyce, Ostrów, Las i Przelot oraz inne. Zygmunt III Waza obdarzył go majątkami: Kalinowiec, Gawronki k. Nieszawy i Stanomin w pow. inowrocławskim.
    W 1631 nabył Szyce k. Olkusza, w 1649 kupił od Opalińskich dobra łabiszyńskie nad Notecią. Umiejętne postępowanie na wysokich stanowiskach oraz rozsądna gospodarka w dobrach zjednały mu uznanie wśród współczesnych. Zmarł w 1659. Był dwukrotnie; żonaty: w 1639 z Krystyną Sapieżanką, w 1658 z Barbarą Strzelecką. Miał syna Andrzeja, od 1686 podkomorzego poznańskiego.
    Tekst: Wielkopolski Słownik Biograficzny, PWN, 1981, Mieczysław Stański.

Urząd Miejski w Gnieźnie

Realizacja: IDcom-web.pl

Zdjęcia: Jerzy Andrzejewski oraz Archiwum UM