GANTKOWSKI, PAWEŁ - urodzony 28 XII w Gnieźnie jako syn Józefa, uczestnika powstania styczniowego, i Konstancji z Daszkiewiczów. Gimnazjum ukończył w 1889 w Gnieźnie. Studia lekarskie odbywał we Wrocławiu, Monachium i Wurzburgu. W 1895 uzyskał stopień doktora medycyny w Wurzburgu na podstawie pracy Beitrage zur Lehre vom Tetanus. Dyplom lekarski otrzymał tamże w 1896. Następnie osiadł w Witkowie, gdzie zorganizował Kasę Chorych, a czas wolny od praktyki prywatnej poświęcał sprawom sanitarno-komunalnym i ubogich miasta.
    Tutaj rozpoczął działalność w zakresie popularyzacji higieny, którą prowadził do końca życia. W 1897 został współpracownikiem "Nowin Lekarskich", a w 1900 wszedł do komitetu redakcyjnego tego czasopisma (od 1923 był redaktorem naczelnym). W 1901 powołany na docenta medycyny pastoralnej w poznańskim seminarium duchownym, przeprowadził się do Poznania. Wkrótce stał się znanym organizatorem walki z alkoholizmem i gruźlicą. Magistrat poznański powierzył mu w 1907 kierownictwo nowoutworzonej stacji opiekuńczej dla alkoholików, którą prowadził do I Wojny światowej. W 1907 został prezesem koła poznańskiego Związku Polskich Stowarzyszeń Abstynenckich w Niemczech. Ożywioną działalność rozwijał także w ramach Pozn. Tow. Higieniczno - Społecznego, organizował kursy dla pielęgniarek i cykle wykładów popularnonaukowych z higieny społ.
    Napisał wiele popularnych artykułów na temat higieny, które zamieszczał m. in. w takich czasopismach, jak: "Praca", "Kurier Poznański", "Dziennik Poznański". Administracja miejska zatrudniała go jako lekarza ubogich. Był także działaczem "Straży". Dużym powodzeniem cieszyły się jego wykłady dla rzemieślników i robotników z historii i literatury polskiej, organizowane w ramach Tow. Wykładów Ludowych.
    W 1918 organizował służbę sanitarną w byłej. dzielnicy pruskiej. Zajmował kierownicze stanowisko w Komisariacie Naczelnej Rady Ludowej jako szef Wydziału Zdrowia Publicznego, a potem jako dyrektor Departamentu Zdrowia Publicznego w Ministerstwie byłej Dzielnicy Pruskiej (1919-20). W latach 1919-22 był radnym miejskim. W 1921 mianowany został prof. honorowym higieny społ. UP, kierował Zakładem Higieny Ogólnej, a w 1922 został prof. nadzwyczajnym. W roku akademickim 1930/31 był dziekanem Wydziału Lekarskiego. Po likwidacji Katedry Higieny (1933) wykładał nadal na uniwersytecie jako prof. honorowy i pozostał do końca życia wykładowcą w poznańskim seminarium duchownym.
    Był lekarzem naczelnym Ubezpieczalni Krajowej w Poznaniu, komisarzem rządowym dla uruchomienia pierwszej polskiej Izby Lekarskiej Pozn. - Pomorskiej, jej prezesem (1928-35), wiceprezesem Naczelnej Izby Lekarskiej w Warszawie, prezesem Komitetu Pozn. Tow. Pomocy Naukowej, prezesem Zarządu Okręgowego Zjednoczenia Zawodowego "Praca Pol." i prezesem Zarządu Okręgowego PCK. Członek honorowy licznych towarzystw lekarskich w kraju, cieszył się dużą popularnością. Zmarł 11 X 1938 w Poznaniu. Żonaty z Teresą Korupf, miał dzieci: Jana (ur. 1897), Ewę (ur. 1899) i Romualda (ur. 1903).
    Tekst: Wielkopolski Słownik Biograficzny, PWN, 1981, Mieczysław Stański.

Urząd Miejski w Gnieźnie

Realizacja: IDcom-web.pl

Zdjęcia: Jerzy Andrzejewski oraz Archiwum UM