JAGIELLOŃCZYK, FRYDERYK - był szóstym synem króla Kazimierza Jagiellończyka i Elżbiety Rakuskiej. Ur. 27 IV w Krakowie, wychowywany był początkowo przez Jana Długosza, później prawdopodobnie przez Filipa Kallimacha. Przeznaczony przez ojca do kariery duchownej, w 1488 został bpem krakowskim. W 1492 przyczynił się w znacznym stopniu do wyboru Jana Olbrachta na króla.
    Wybrany dzięki osobistej interwencji Olbrachta na abpa gnieźnieńskiego (24 IV 1493), za zezwoleniem papieskim zatrzymał biskupstwo krakowskie, a więc skoncentrował w swych rękach najbogatsze biskupstwa polskie. Bogate uposażenie zapewniło mu możliwość wywierania nacisku na duchowieństwo w kierunku poparcia polityki królewskiej. Ingres do Gniezna odbył dopiero w końcu sierpnia 1494, w połączeniu z odebraniem kapelusza kardynalskiego otrzymanego w 1493. Bezpośrednio potem uzyskał na synodzie prowincjonalnym kontrybucję czwartej części czynszów na obronę kraju, następnie opuścił Wielkopolskę na półtora roku, włączając się czynnie do polityki realizowanej przez Olbrachta.
    Uczestniczył we wszystkich sejmach i zjazdach senatorów. W okresie przygotowań do wyprawy mołdawskiej przybył na krótko do Wielkopolski, aby uzyskać wsparcie finansowe. W czasie wyprawy rezydował w swych dobrach wlkp. i przeprowadził 2 kolejne synody. Potem przeniósł się do Krakowa, gdzie stopniowo przejmował część władzy z rąk chorego króla. Gniezno odwiedził dopiero w połowie 1499 w związku z kolejnym synodem. Zajmował się głównie polityką, pieniędzmi z odpustów jubileuszowych pokrywał wydatki na obronę kraju przed Tatarami. Wobec oporu społeczeństwa przeciw finansowaniu agresywnej polityki Jana Olbrachta szukał rozwiązania politycznego poprzez sojusz króla z możnowładztwem. W grudniu 1500 w Gnieźnie z upoważnienia króla mianował wojewodą poznańskim Jana Ostroroga, a kaliskim Andrzeja Szamotulskiego. Znaczna część nominacji senatorskich na sejmie piotrkowskim 1501 była rezultatem jego starań. Nowy senat poparł projekt wyprawy pruskiej, a kler na synodzie prowincji uchwalił podwójną kontrybucję. Po nagłej śmierci króla przeprowadził elekcję Aleksandra Jagiellończyka, a senatorowie otrzymali przywilej mielnicki. Wyjeżdżając po sejmie koronacyjnym na Litwę, król oddał władzę w Koronie właśnie jemu i senatorom. Trudną sytuację finansową kraju Fryderyk usiłował polepszyć przez uzyskanie kolejnej kontrybucji od kleru. Zmarł w Krakowie 14 III 1503, został pochowany w katedrze na Wawelu.
    Tekst: Wielkopolski Słownik Biograficzny, PWN, 1981, Jacek Wiesiołowski.

Urząd Miejski w Gnieźnie

Realizacja: IDcom-web.pl

Zdjęcia: Jerzy Andrzejewski oraz Archiwum UM