DZIAŁYŃSKI, JAKUB - był synem Michała, kasztelana brzeskiego, i Ludwiki z Niegolewskich. W 1737 został łowczym poznańskim, w 1738 chorążym wschowskim, w 1742 chorążym kaliskim, w latach 1746-48 był starostą nakielskim, w 1750 podkomorzym poznańskim. Posłował na sejm w 1736, a na sejmie w 1744 popierał aukcję wojska, ale i wolności podatkowe szlachty. Wszedł wtedy do komisji mającej opracować projekt aukcji wojska.
    Posłował z ziemi dobrzyńskiej na sejm 1746, gdzie kwestionowano prawowitość jego obioru, bo miał być podobno nieobecny na sejmiku elekcyjnym. Związał się potem ze stronnictwem dworskim, zdobył względy J. Mniszcha i na jego rzecz agitował w Wielkopolsce. Mianowany w 1755 wojewodą malborskim, dostał wtedy Order Orla Białego. Zasiadał w tym roku w trybunale koronnym w Piotrkowie i w trybunale skarbowym w Radomiu.
    Łożył wiele na kościoły, zwłaszcza na katedrę w Gnieźnie, był dobrodziejem jezuitów i karmelitów poznańskich i kcyńskich. Po ojcu odziedziczył Niechanowo k. Gniezna, gdzie przeważnie rezydował, Witkowo z przyległymi wsiami, Dębnicę i wieś przezwaną Działyniem. Kupił też Mroczę w pow. nakielskim, miał dobra w woj. chełmińskim. Prócz nakielskiego, trzymał starostwo kiszporskie oraz tenuty: murzynowską na Kujawach i powidzką (po teściu). Zmarł 21 XII 1756, pochowany został w katedrze w Gnieźnie. Żonaty (1732) z Konstancją Cielecką, starościanką powidzką (zm. 1782), miał dwie córki: Mariannę, zamężną Sułkowską, następnie Wołłowiczową, i Katarzynę Małachowską.
    Tekst: Wielkopolski Słownik Biograficzny, PWN, 1981, Włodzimierz Dworzaczek.

Urząd Miejski w Gnieźnie

Realizacja: IDcom-web.pl

Zdjęcia: Jerzy Andrzejewski oraz Archiwum UM