CHROBRY, BOLESŁAW - był synem - Mieszka I i Dąbrówki. Po śmierci ojca w 992 objął rządy w wydzielonej dzielnicy, szybko jednak wypędził macochę Odę i przyrodnich braci, jednocząc na powrót całe państwo. Śladem ojca utrzymywał przyjazne stosunki z władcą niemieckim Ottonem III, wysyłając posiłki przeciw Wieletom pod Brennę (Brandenburg), a następnie sam w 995 uczestnicząc w wojnie i umacniając polskie panowanie nad dolną Odrą.
chrobryjpg [300x400]    W 997 udzielił schronienia biskupowi praskiemu Wojciechowi Sławnikowicowi, który następnie z inicjatywy Bolesława podjął misję wśród Prusów. Po śmierci Wojciecha, wykupił jego ciało. Kanonizacja pochowanego w Gnieźnie Wojciecha (999) przyspieszyła realizację popartych przez Ottona III i papieża Sylwestra II starań o utworzenie odrębnej, niezależnej od Niemiec, polskiej prowincji kościelnej z siedzibą w Gnieźnie i biskupstwami w Gnieźnie, Krakowie, Wrocławiu i     Kołobrzegu (bp poznański - Unger aż do śmierci zachował najpewniej niezależność od Gniezna).
W 1000 przyjął w Gnieźnie Ottona III, umacniając sojusz z cesarstwem, który upadł jednak po śmierci Ottona (1002) i Sylwestra II (1003) i załamaniu się lansowanych przez nich tendencji uniwersalistycznych. W 1002 zajął Łużyce i Miśnię, a w rok później, korzystając z walk pomiędzy pretendentami do tronu czeskiego, opanował Pragę. W 1002 rozpoczęła się wieloletnia wojna z następcą i przeciwnikiem politycznym Ottona III - Henrykiem II. W 1004 utracił Czechy (zachowując Morawy), a w 1005 odparł pod Poznaniem najazd niemiecki zakończony krótkotrwałym pokojem.
    W tym czasie utracił zapewne Pomorze nadodrzańskie. W 1006 odzyskał Łużyce i zatrzymał je po wyprawie niemieckiej. W 1013 pokój w Merseburgu przyznał Łużyce Polsce jako lenno niemieckie. W 1013 B. podjął też swą pierwszą wyprawę na Ruś. Niedługo potem, w 1015, odparł i pobił wielką wyprawę niemiecką, która załamała się nad dolną Odrą, na Łużycach i na Morawach. Podobnie zakończyła się następna wyprawa niemiecka w 1017, odparta spod Głogowa i Niemczy. W ostatecznym pokoju (Budziszyn 1018) uzyskał Łużyce i Milsko (kraj Milczan) bez jakichkolwiek warunków. W tymże roku uderzył ponownie na Ruś, opanowując przejściowo Kijów i na stałe odzyskując Grody Czerwieńskie.
    W 1025, rok po śmierci cesarza Henryka II, uzyskał wreszcie od papieża koronę królewską, koronując się w Gnieźnie na króla Polski. Niedługo potem, 17 VI 1025, zmarł. Pochowany został w katedrze poznańskiej. Był kilkakrotnie żonaty. Z trzeciej żony Emnildy, córki nie znanego bliżej księcia zachodniosłowiańskiego Dobromira, poślubionej w 987, pozostawił m. in. syna - Mieszka II, który po nim przejął państwo.
    Tekst: Wielkopolski Słownik Biograficzny, PWN, 1981, Antoni Gąsiorowski.

Urząd Miejski w Gnieźnie

Realizacja: IDcom-web.pl

Zdjęcia: Jerzy Andrzejewski oraz Archiwum UM